یگانه ی متفکر تنها مصطفی شعاعیان

زندگی و بارآمدن در پهنه یی سرشار از زبونی و توسری خوری های بی شمار استبداد بی پیر؛ بریدن زبان به کم ترین بهانه؛ کوبیدن مغز حتا برای شادی و تفریح؛ خفه کردن هرگونه اعتراضی برای «امنیت»؛ به گور سپردن هر اندیشه ی نوینی بدین منطق آزار منشانه که «تو را چه به این غلطا!»؛ سخن کوتاه:
فرمان روایی دیرپای خودکامگی پلیدانه ی شاهنشاهی ارتجاع - استعمار بر جامعه، باعث شده است که حتا پیکارگران با این پدیده ی ننگین و تباهی بار، خود نیز به آلودگی های آن آلوده باشند.

پس از کودتای بیست و هشت مرداد 1332 طرفداران جبهه ملی و خط مصدق تحت پیگرد قرار گرفتند و امکان فعالیت سیاسی آنها محدود شد. یکی از نتایج این محدودیت ها بیگانه شدن فکری و سیاسی آنها از یکدیگر بود. ادامه اعدام و شکنجه توسط دیکتاتوری شاه، جو سرکوب و خفقان را هر روز سنگین تر و آتش خشم مخالفین را افروخته تر می کرد. کم کم در جوانان این فکر بوجود آمد که جواب زور را باید با زور داد و مبارزه هر قدر با شدت و خشونت بیشتری صورت گیرد به همان نسبت نتیجه بیشتر و بهتر خواهد بود. این عوامل و جو بین المللی که ویژگی آن مبارزه ملتها علیه استعمار گران خارجی بود، باعث شد که در دهه قبل از بهمن 57 بخشی از فعالین نهضت ملی مبارزه سیاسی و دور از خشونت همیشگی ملیون را در مبارزه علیه دیکتاتوری غیر موثر دانسته، به تصور اینکه راه های بهتری یافته اند به دنبال آن راه ها رفتند.
مصطفی شعاعیان [url=https://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D8%B5%D8%B7%D9%81%DB%8C_%D8%B4%D8%B9%D8%A7%D8%B9%DB%8C%D8%A7%D9%86]متن لینک[/url]یکی از این فعالین بود. با مطالعه آثار و نوشته های او به آزادیخواهی، دموکرات بودن، استقلال طلبی، ملی گرائی، صداقت، شجاعت در تحلیل، عمق تفکر و اندیشمندی کم نظیر وی پی میبریم. جای تاسف است که انسانی مثل او که بدون شک میتوانست منشا اثرات قابل ملاحظه ای در مبارزه برای آزادی و دموکراسی ایران باشد، در راه مبارزه مسلحانه افتاد، جان خود در این راه از دست داد.