باهم اندیشیدن، راز گفتگو

رویکرد جدید فرهیختگان و درد آشنایان جهان به گفتگو (دیالوگ) از درون فرهنگی گرفته تا بین تمدنی، همه حکایتی است از نیاز کنونی انسان معاصر به تفاهم و همفکری و بل همدلی. بشر عصر حاضر از رو در رویی با مسائل و مشکلات مختلف، از بحران‌ها و تاریکی‌ها، از تفرقه‌ها و دشمنی‌ها، از خودخواهی‌ها و برتری طلبی‌ها خسته و افسرده گشته، در پی یافتن راه حل بوده و در جستجوی دستیابی به معنای زندگی است؛ از هر طرف در جستجوی «کوکب هدایت» است و پس از تجربه‌های ناکام و پیمودن راه‌های بی‌سرانجام، به این نتیجه رسیده است که راه رسیدن به «مقصود» در «گفتگو» نهفته است.
رهایی از بحران‌ها با گفتگو میسر خواهد شد و نیز تبیین و تشریح و تصحیح راه و مقصد در گفتگو و از طریق آن صورت خواهد گرفت. با زورگویی و زورمداری و تحمیل نظرات خود و بی‌توجهی به آرای دیگران، نمی‌توان در راه هدایت گام نهاد و پاسخگوی نیازهای زمان بود.
با وجود آنکه در دنیای نوین، وسایل و ابزار ارتباط جمعی پیشرفت زیادی کرده، ولی هیچکدام از آنها باعث تفاهم بیشتر بین انسان‌ها نشده است؛ به عبارت دیگر، وسایل و ابزار ارتباطات روز به روز فربه‌تر شده ولی چگونگی ارتباط میان افراد و جماعات، سیر انحطاط و قهقرایی داشته است. این امر نشان می‌دهد که تنها با رد و بدل کردن اطلاعات بین انسان‌ها، تفاهم و همدلی بین آنها حاصل نمی‌گردد، بلکه این مهم به لوازم دیگری نیازمند است.