دیوان میرزا ابوالحسن خان امید نهاوندی

به تصحیح: تقی ترابی

میرزا ابوالحسن خان، ندیم و کتابدار شاهزاده محمود میرزا بود. خاندان او از اعیان و اشراف نهاوند بودند. در هنگام تألیف کتاب "گلشن" هم‌صحبت محمود میرزا بود و پس از آنکه فتحعلی‌شاه قاجار آن تألیف را پسندید ، امید لقب خانی گرفت. اما بعد از چندی از وی روی‌گردان شد و به‌واسطهٔ طایفه و قبیله‌ای که داشت از دربار دور گردید و همایون‌میرزا او را از هر دو چشم نابینا کرد. از سلسلهٔ نعمت‌اللهی و مرید محمدجعفر کبودر آهنگی قراگوزلو معروف به مجذوب علیشاه بود و بیشتر غزلیات را به‌نام او می‌گفت. "دیوان" مشتمل بر حدود دوهزار و پانصد بیت می‌باشد که در ایام کوری سروده است.