امام حجه بن الحسن العسکری صاحب الزمان عجل الله فرجه

از متن کتاب:
امام کیست!؟
مقام امامت، از نظر شیعه یک درجه بعد از پیغمبری است. پیشوای مردم و رهبر مومنین یعنی کسی که بعد از پیغمبر ما بر رهبری و راهنمایی در تمام امور دینی و دنیوی جانشین پیغمبر می گردد همان امام است، این ریاست و مقام همدوش با پیغمبری است همانطور که صریح آیه قرآن (النبی اولی بالمومنین من انفسهم) پیغمبر از نظر حفظ جان و ارزش حیاتی برجان و مال تمام مومنین مقدم است، از نظر ما باید تمام مومنین جانهای خود را فدای جان پیغمبر نمایند تا او زنده بماند در صورتی که امر دائر بین حفظ جان او و دیگران قرار گیرد. امام نیز دارای همین مقام است، داشتن این شخصیت و دارا بودن چنین مقامی بالاترین و پرارزشترین ریاستهای بشری است. از این جهت همانطور که در مورد ثبوت در هر زمان مردمان جاه طلب و ریاست خواهی پیدا شدند که بدروغ این منصب را بخود می بستند و خویشتن را پیغمبر معرفی می کردند، منصب امامت نیز از دستبرد این قبیل بزهکاران مصون نبوده است.
آنروز که پیغمبر اسلام اظهار دعوت نمود، چند صباحی بیش نگذشت که مسیلمه کذاب و یا سجاح مردم را بخویش دعوت نمودند. وقتی که موسی اسرائیلیان را بخدای یکتا میخواند، فرعون نیز بسوی خویش دعوت میکرد.
ابراهیم خلیل رقیبی مانند نمرود داشت و بالاخره در زمان هود شخصی چون شداد با او مبارزه میکرد. در تمام این مراحل خداوند سفرا و فرستادگان خود را چنان مجهز و آنطور مشخص می نمود که هرگز موسی با فرعون یا ابراهیم با نمرود اشتباه نشود، موسی را با یدبیضا و عصای معروف مدد فرمود، ابراهیم را بر ماهیت ممکنات حکومت بخشید تا از خرمنی آتش مرغزاری خرم بسازد.
باید چنین نیز میکرد تا مردمان نگویند خدایا ما رهبر واقعی را نشناختیم اگر از پی فرعون رفتیم عذری موجه داشتیم، چون موسی را بما معرفی نکردی. اینست که سفرای خدا و انبیای عظام با معجزه هایی بهت آور و خوارق عاداتی شگفت انگیز، سامری صفتان را رسوا می نمودند و با دغلبازان بمبارزه می پرداختند...