مسعود سعد سلمان

(425 - 503 هـ.خ)

<p>نالم ز دل چو نای من اندر حصار نای</p><br><p>پستی گرفت همت من زین بلندجای</p><br><p>آرد هوای نای مرا ناله‌های زار</p><br><p>جز ناله‌های زار چه آرد هوای نای؟</p><br><p>گردون به درد و رنج مرا کشته بود اگر</p><br><p>پیوند عمر من نشدی نظم جانفزای</p><br><p>نی نی ز حصن نای بیفزود جاه من</p><br><p>داند جهان که مادر ملک است حصن نای</p><br><p>من چون ملوک سر ز فلک بر گذاشته</p><br><p>زی زهره برده دست و به مه برنهاده پای</p><br><p>از دید گاه پاشم درهای قیمتی</p><br><p>وز طبع گه خرامم در باغ دلگشای</p><br><p>نظمی به کامم اندر چون بادهٔ لطیف</p><br><p>خطی به دستم اندر چون زلف دل‌ربای</p><br><p>ای از زمانه راست نگشته مگوی کژ</p><br><p>وی پخته ناشده به خرد خام کم درای</p><br><p>امروز پست گشت مرا همت بلند</p><br><p>زنگار غم گرفت مرا طبع غم زدای</p><br><p>از رنج تن تمام نیارم نهاد پی</p><br><p>وز درد دل تمام نیارم کشید وای</p><br><p>گویم صبور گردم، بر جای نیست دل</p><br><p>گویم برسم باشم، هموار نیست رای</p><br><p>عونم نکرد حکمت دور فلک نگار</p><br><p>سودم نداشت دانش جام جهان نمای</p><br><p>بر من سخن نبست نبندد بلی سخن</p><br><p>چون یک سخن نیوش نباشد سخن سرای</p><br><p>کاری ترست بر دل و جانم بلا و غم</p><br><p>از رمح آب داده و از تیغ سر گرای</p><br><p>چون پشت بینم از همه مرغان برین حصار</p><br><p>ممکن بود که سایه کند بر سرم همای؟</p><br><p>گردون چه خواهد از من بیچارهٔ ضعیف</p><br><p>گیتی چه خواهد از من درماندهٔ گدای</p><br><p>گر شیر شرزه نیستی ای فضل کم شکر</p><br><p>ور مار گرزه نیستی ای عقل کم گزای</p><br><p>ای محنت ار نه کوه شدی ساعتی برو</p><br><p>وی دولت ار نه باد شدی لحظه‌ای بپای</p><br><p>ای تن جزع مکن که مجازی است این جهان</p><br><p>وی دل غمین مشو که سپنجی است این سرای</p><br><p>ور عز و ملک خواهی اندر جهان مدار</p><br><p>جز صبر و جز قناعت دستور و رهنمای</p><br><p>ای بی‌هنر زمانه مرا پاک در نورد</p><br><p>وی کور دل سپهر مرا نیک برگرای</p><br><p>ای روزگار هر شب و هر روز در بلا</p><br><p>ده چه ز محتنم کن و ده در ز غم گشای</p><br><p>در آتش شکیبم چون گل فرو چکان</p><br><p>بر سنگ امتحانم چون زر بیازمای</p><br><p>از بهر زخم گاه چو سیمم همی گداز</p><br><p>وز بهر حبس گاه چو مارم همی فسای</p><br><p>ای اژدهای چرخ دلم بیشتر بخور</p><br><p>وی آسیای نحس تنم نیک‌تر بسای</p><br><p>ای دیدهٔ سعادت تاری شو و مبین</p><br><p>و ای مادر امید سترون شو و مزای</p><br><p>زین جمله باک نیست چو نومید نیستم</p><br><p>از عفو شاه عادل و از رحمت خدای</p><br><p>مسعود سعد دشمن فضل است روزگار</p><br><p>این روزگار شیفته را فضل کم نمای</p><br><p>شاید که باطلم نکند بی‌گنه فلک</p><br><p>کاندر جهان نیابد چون من ملک ستای</p><br><br><p><br></p>