فریبرز رئیس دانا

(1323 - 1398 هـ.خ)

<p>اگر این بهار</p><p>باز خجسته از پس الوند</p><p>روی به سوی وطن آرد،</p><p>اگر آن پاره ‏ابر سیاه، برق زند ناگه</p><p>قهقهه‌ی مستانه سر آرد</p><p>و زار زار ز شوق، گریه ببارد</p><p>کبک دَری را به سبزه‌های سبز غزل</p><p>و آهوی زرد را به بیشه بخواند،</p><p>اگر بنفشه از کناره‌ی جوباره‌ها</p><p>پیام به پونه‌ها برساند</p><p>و نازِ تابِ شکوفه‌های گلابی</p><p>به کوچه، عطر ببیزد،</p><p>اگر لاله‌ی سرکش، به صحرا بماند</p><p>و بادِ در گذر را، مدیحه‌گوی‏ قمریکان کوچه بسازد</p><p>وین بادِ مشک بیز</p><p>واماندگان زمهریری این دیار را به هوش بیارد،</p><p>اگر رمز سرخیِ سوری را</p><p>شهاب به گوش لاله رساند</p><p>آن‏گاه به هنگامه‌ای، باری،</p><p>به بیدزارِ مردم، همه برگ‌های نو می‌روید</p><p>شتابناک یاسِ تازه‌ زاد به یاری می‌دود</p><p>سرو پیر عربده می‌زند</p><p>لشگر نرگس ز جای می‌جنبد</p><p>و باغ به دورِ سرو می‌چرخد</p><p>نوروزِ کامکار به بدگردشی، چیره می‌گردد</p><p>وین عید روشن، آن بد سگال را به تاریک‌خانه، سلسله می‌بندد</p><p>خوشا زمانی که بهارِ خجسته در آید</p><p>درخت پر شکوفه ببالد</p><p>سرخ گل سر از قلمرو بهمن به‏ در آرد</p><p>و سپیدی قله‌های سربلندِ دور، درودگو آید</p><p>نسیم عطر خنده او</p><p>می‌خندد بی‌آنکه لب بگشاید</p><p>برقی در نگاه بیندازد یا شیاری بر گونه‌ها برکشد</p><p>می‌خندد و من صدای نسیم خنده او را</p><p>زیر پلک‌های چشمانم می‌شنوم</p><p>تا نیم‌نگاهی دیگر،</p><p>دو بار جهان را دور می‌زنم</p><p>یکی زین سو به شادمانی،</p><p>یکی باژگونه به امید وزیدن نسیمی باز</p><p>در چشم بر هم زدنی،</p><p>دور می‌شود دور...</p><br><p>آی نوروز|فریبرز رئیس‌دانا</p><br><p><br></p>