ساموئل بکت

(1906 - 1989 م)

آثار بکت بی‌پروا، به شکل بنیادی کمینه‌گرا و بنابر بعضی تفسیرها در رابطه با وضعیت انسان‌ها عمیقاً بدبینانه‌اند. این حس بدبینی اغلب با قریحه طنزپردازی قوی و غالباً نیش‌دار وی تلطیف می‌گردد. چنین حسی از طنز، برای بعضی از خوانندگان آثار او، این نکته را در بر دارد که سفری که انسان به عنوان زندگی آغاز کرده‌است با وجود دشواری‌ها، ارزش سعی و تلاش را دارد. آثار اخیر او، بُن‌مایه‌های موردنظرشان را به شکلی رمزگونه و کاهش‌یافته مطرح می‌کنند.
بکت به هنگام مرگ در سال ۱۹۸۹، محبوب تر و مشهورتر از جیمز جویس بود. سبقت او از دوست و الگوی بزرگش، از دریافت جوایز متعددی پیداست که جایزه ی نوبل ۱۹۶۹ در رشته ی ادبیات از جمله آن هاست.