محمد آبادی باویل

(1307 - 1380 هـ.خ)

<p>آخرین غزل ایشان: <br>"ما مرگ را به نوبت فردا نشسته‌ایم‌"<br>&nbsp;بار سفر به دوش مهیّا نشسته‌ایم‌<br>&nbsp;یاران همه یکایک از این خانه رفته‌اند<br>&nbsp;دردا که ما به ماتم آن‌ها نشسته‌ایم‌<br>&nbsp;ما را زمان به گوشه عزلت نشانده است‌<br>&nbsp;چون راهبی به صومعه تنها نشسته‌ایم‌<br>&nbsp;از بیم ته کشیدن دریا سرشک ریز <br>چون غمخورک به ساحل دریا نشسته‌ایم‌ <br>پرسند اگر به گوشه صحرا چه می‌کنی‌ <br>گویم&nbsp;&nbsp;&nbsp;برای دیدن لیلا نشسته‌ایم‌ <br>عمری است در رهش به تمنّای یک نگاه‌<br>&nbsp;گمنام و بی‌نشان به تماشا نشسته‌ایم‌<br>&nbsp;سودای خام بین چو عجوزی به ده کلاف‌<br>&nbsp;خواهان یوسفیم و به سودا نشسته‌ایم‌<br>&nbsp;از بیم حادثات شب تیره چون قطا*<br>بیرون ز آشیانه به صحرا نشسته‌ایم‌<br>&nbsp;در جستجوی گوهر گم گشته شباب‌<br>&nbsp;با قامتی خمیده بدین جا نشسته‌ایم‌<br>&nbsp;نوبت نشین مرگ نه تنها تویی<br>&nbsp;که ما «آبادیا»به نوبت فردا نشسته‌ایم<br><br>*قطا. [ ق َ ] (ع اِ) مرغی است که به فارسی آن را سنگخوار گویند، و گویند که آواز کردن قطا، در بیابان مسافران را دلیل باشد بر اینکه در اینجا آب است(فرهنگ دهخدا)</p><p><br></p>