پروانه فروهر

<p>یک روز&nbsp;</p><p>شاید، یک روز&nbsp;</p><p>که آفتاب گیسوی نقره ای دماوند پیر را نوازش مى کند&nbsp;</p><p>در یک غریو تندر بارانی&nbsp;</p><p>در یک نسیم نوازشگر بهار&nbsp;</p><p>یک روز&nbsp;</p><p>شاید همراه پرواز پرستوی عاشقی&nbsp;</p><p>واژه ی لبخند، به سرزمین سوخته ی من باز گردد&nbsp;</p><p>امید، کوبه ی در را بفشارد&nbsp;</p><p>و سپیدی، جای تمامی این سیاهی ها را پر کند&nbsp;</p><p>آن روز بر مردگان نیز&nbsp;</p><p>سیاه نخواهم پوشید&nbsp;</p><p>حتی بر عزیزترینشان</p><br><br><p>پروانه فروهر</p>