راجرز. ام. سیوری

(1927 - 2022 م)

او استاد بازنشسته دانشگاه تورنتو بود. زمینه کاری او بیشتر ایران‌شناسی، به‌ویژه تاریخ دوران صفویه بود و کتاب‌های بسیاری در این زمینه نوشته است. نوشته‌های متعدد او درباره تاریخ سیاسی، نظامی، اداری، دیوان‌سالاری و دیپلماسی صفویه که به زبان‌های مختلف ترجمه شده‌اند، تاثیر بسیاری در شناخت این دوره از تاریخ ایران داشته است. راجر سیوری پیوسته به عنوان یکی از برجسته‌ترین مورخان تاریخ صفویه شناخته می‌شود. او ۲۷ سال در گروه مطالعات شرقی دانشگاه اُتاوا به تدریس و تحقیق درباره ایران پرداخت و در قامت یک «صفویه‌پژوه» شناخته می‌شد. کتاب ایران عصر صفوی مشهورترین اثر اوست که در ایران تا سال ۱۴۰۱ به چاپ ۳۲ رسیده است او در مدرسه سلطنتی شهر پیتربورو تحصیل کرد. سیوری در سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۷ نخست در خدمت ارتش و سپس به‌عنوان کارمند وزارت خارجه بریتانیا در ایران اقامت داشت و با بورس تحصیلی اداره جنگ و وزارت اطلاعات، دوره فشرده زبان فارسی را در دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی (سوآس) در دانشگاه لندن گذراند. او در سال ۱۹۴۷ به مطالعات عربی و فارسی در دانشکده کوئینز در دانشگاه آکسفورد روی آورد و پس از مراجعت به انگلستان، در سال ۱۹۵۰ در رشته شرق‌شناسی از دانشگاه آکسفورد لیسانس گرفت. او در سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۵۰ به تدریس زبان فارسی در «مرکز مطالعات شرقی و آفریقایی» دانشگاه لندن اشتغال داشت. سیوری سال ۱۹۵۸ از همان دانشگاه در رشته ایران‌شناسی درجه دکتری گرفت و از آن پس نیز به‌عنوان استاد مطالعات اسلامی و خاور نزدیک به تدریس و پژوهش در مراکز آموزشیِ مختلف پرداخت.