شیخ فضل الله نوری

(1222 - 1288 هـ.خ)

<p>با سلام&nbsp;&nbsp;</p><p>اولا&nbsp; این سخن که آیت‌الله شیخ فضل الله مخالف کسب علم&nbsp; و دانش&nbsp; و&nbsp; مشروطه بوده افترایی بر شیخ شهید است، نظر شهید شیخ فضل الله نوری این بود که ایشان موافق مشروطه مشروعه بودند،&nbsp; و مخالفت ایشان با دمکراسی به سبک اروپایی آن بود که با هدف نابودی دین و قرآن با حمایت&nbsp; استعمار پیر انگلیس و توسط منورالفکران&nbsp; داخلی&nbsp; شکل گرفت. البته در این میان بودند عالمان ناآگاه و بی بصیرت به زمانه&nbsp; که&nbsp; اعدام&nbsp; شهید&nbsp; والامقام&nbsp; شیخ فضل الله نوری آن هم در روز 13 رجب، روز میلاد امیرالمؤمین (ع)&nbsp; را امضاء کردند .&nbsp; &nbsp;بی تردید قیام شیخ فضل الله نوری علیه استبداد جدید شبه روشنفکری که در ظاهر بر ضد استبداد علی شاهی بود، ولی در باطن دست در دست این دیکتاتوری شاهانه در جهت تثبیت و ترویج یک دیکتاتوری قومی به نام روشنفکری که نحله ای غرب زده به شمار می آمد داشت، به عنوان یکی از فرازهای بلند تاریخ معاصر به شمار می رود. </p> <p>شاید جمله ای که جلال آل احمد درباره صحنه بر دار شدن شیخ فضل الله نوری دارد یکی از رساترین و مهم ترین و جانانه ترین نمونه هایی باشد که در جهت روشنگری آنچه در آن سالها در ایران رخ می داد و روندی که به مشروطیت و فتح تهران منتهی شد بیان شده است. </p><p>آنجا که در کتاب خدمت و خیانت روشن‌فکران می‌نویسد: «من نعش آن بزرگوار را بر سر دار همچون پرچمی می‌دانم که به علامت استیلای غرب‌زدگی پس از 200 سال کشمکش بر بام سرای این مملکت افراشته شد».<br>ضمنا&nbsp; دوست عزیز کتاب زمزم عرفان یادنامه آیت الله بهجت است که توسط آیت الله محمدی ری شهری نوشته شده است .&nbsp; در همین صفحه&nbsp; 344 مورد اشاره شما آمده است. فرمودند: سید محمدکاظم یزدی برای امضای جریان مشروطیت، خیلی تحت فشار بود. برخی از شاگردان آخوند خراسانی، جمعی از شاگردان وی را تحریک کردند که&nbsp; دسته جمعی به منزل سید بروند و موافقت او با مشروطیت را بگیرند. پاسخ سید، این&nbsp; بود که: در این کاسه، رهر است و من نمی توانم آن را بخورم!<br>به او اهانت کردند و گفتند: اگر به خانه یهودی رفته بودیم، چنین پاسخی را نمی شنیدیم . سجاده او را در نماز&nbsp; جماعت برداشتند و سید را خانه نشین کردند.</p>