Hojjatmemari

توبه بر لب، سُبحِه بر کف، دل پر از ذوقِ گناه معصیت را خنده می آید ز استغفارِ ما قسمتم خواهی به راهِ کعبه بر خواهی به دِیر قبله ی من درگه شاهِ خراسانست و بس بارِ دلِ عارف نشود جلوه ی دهر آیینه ز عکس کوه، سنگین نشود قُدسی مشهدی (از بزرگترین و قدرتمندترین شاعران سبک اصفهانی (هندی، طرز نو))

هر که امشب مِی نمی نوشد، به ما منسوب نیست پارسا در حلقه ی مستان نشستن، خوب نیست در چنین فصلی که بلبل مست و گلشن پُر گل است گر همه پیمانه ی عمر است،خالی خوب نیست سرنوشتم را قضا از بس پریشان زد رقم هر که خواندش،گفت:مضمونی در این مکتوب نیست کامجویان، رشک، بر حالِ زلیخا می برند چشم ما جز در قفای گریه ی یعقوب نیست در بیابانِ تمنّا هر قدم دیوانه ای است لیک مجنونِ تو بودن،کار هر مجذوب نیست ابتلای عشق را مَپسَند، جز بر جان من در بلا هر جورکش را، طاقتِ ایّوب نیست نقشِ چشمِ خویش، بر بال کبوتر می کشم طالب دیدار را، زین خوبتر، مکتوب نیست دل چو پُر خون می شود،مگذار خالی دیده را شیشه تا پُر می بود،پیمانه خالی خوب نیست از سر کویِ تو"قدسی"، سوی گلشن کی رود؟ جلوه ی سرو و سمن،چون جلوه ی محبوب نیست

به به... خیلی ممنون از به اشتراک گذاری جلد 2 طرایق الحقایق، فقط خیلی طول کشید از زمان به اشتراک گذاشتن جلد 1، اگر جلد 3 رو هم به اشتراک بذارین خیلی خوب میشه. متشکرم

مصطفی را جز به ارشاد علی نتوان شناخت گر به سوی خانه می آیی، ز راه در درآ می رسد امواج را دائم به دریا سلسله کیست پاکان طریقت را بجز او مقتدا؟ ساکنِ بیت اللّهی، امّا گر از دست آیدت، خانه را نزدیکتر سازی به بازارِ منا در بُنِ هر مو یزیدِ خفته ای داری و باز آهِ حسرت می کسی در آرزوی کربلا زاهد از دنیا نظر بست و به خودبینی گُشود کَند اگر بتخانه ای، کَردَست از آن، بهتر بنا مجتهد گوید که ایمانِ مقلّد ناقص است، راست گفت، ایمان ندارد پیروِ آن مقتدا ما زِ آغاز و ز انجامِ جهان بی خبریم اوّل و آخرِ این کهنه کتاب افتاده ست خودشکن را خوش نیاید، مدحِ خویش از دیگران خودپسند از ابلهی، خود می کند تحسینِ خویش گرچه ز تمکینِ حسن، کم سخن افتاده ای بوسه فغان می کند، در لبِ خاموش تو کلیم

پیری رسید و مستیِ طبعِ جوان گذشت ضعفِ تن از تحمّلِ رطلِ گران گذشت باریک بینی ات چو ز پهلویِ عینک است باید ز فکر دلبرِ لاغر میان گذشت وضع زمانه قابل دیدن دوبار نیست رو پس نکرد، هر که ازین خاکدان گذشت در راه عشق، گریه، متاعِ اثر نداشت صد بار از کنارِ من این کاروان گذشت از دستبرد حسنِ تو بر لشکرِ بهار یک نیزه خونِ گل، ز سرِ ارغوان گذشت حبّ الوطن نگر که ز گل چشم بسته ایم نتوان ولی ز مشتِ خسِ آشیان گذشت طبعی به هم رسان که بسازی به عالمی یا همّتی که از سر عالم توان گذشت مضمون سرنوشتِ دو عالم جز این نبود آن سر که خاک راه شد، از آسمان گذشت در کیش ما تجرّدِ عنقا تمام نیست در قید نام ماند اگر از نشان گذشت بی دیده راه اگر نتوان رفت پس چرا، چشم از جهان چو بستی ازو می توان گذشت؟ بدنامی حیات دو روزی نبود بیش آنهم "کلیم" با تو بگویم چسان گذشت: یک روز، صرف بستن دل شد به این و آن روز دگر به کندن دل زین و آن گذشت