alefbamdad

با تشکر از آپلود کتاب های خواندنی شما. متاسفانه این کتاب تحلیل های نادرست و برداشت های شخصی فراوانی دارد. هر کدام از علاقه مندان شعر و سخن حافظ از زاویه دید خود اشعارش را بررسی کرده اند. به نظر من هر کس باید ضمن در نظر گرفتن شرایط اجتماعی و تاریخی روزگار حافظ و آشنایی با ادبیات و تشبیهات و تمثیلات و قصه ها و اسطوره های شعر او، بیشتر بر روی دغدغه های حافظ به عنوان یک انسان با رویای عدم محدودیت در جامعه سرشار از محدودیت تکیه کند. یعنی شخص ، خود را در زمانه حافظ تصور کند و نوعی همزاد پنداری را با او را در مقابل جامعه سنتی روزگارش بگذارد و ببیند حافظ چه چیزهایی را می ستاید (عشق، عاشق و معشوق، می، ساقی، عناصر زیبای ظبیعت، رندی (قانون شکنی در مقابل عرف و قوانین غیر انسانی حاکم بر جامعه) و حتی درد و رنج عاشق و ...) و چه چیزهایی را تقبیح می کند و یا از آنها شکوه و شکایت میکند (زاهد، صوفی، ریا، غیرت یا آزردن معشوق (سرکش مشو که چون شمع از غیرتت بسوزد/ دلبر -که در کف او موم است سنگ خارا-) و ... ). اینگونه میتوان به جان کلامش نزدیکتر شد.

با حلوا حلوا کردن دهن شیرین نمی شود. ببینید کشورهای که در آنها قوانین اسلامی حاکم است مانند ایران و عربستان چه ظلم و قصاوتی به نام دین بر مردم خود اعمال کرده و میکنند. از محروم کردن مردم از شادی ، تبلیغ فرهنگ تو سر خود زدن و گریه و زاری گرفته تا ریختن خون انسانهای های بیگناه برای تقویت خودشان. جهانیان را پند میدهند که دنیا دار فانی است و جهان حقیقی پس از مرگ فرا می رسد در حالیکه دنیا را دو دستی چسبیده اند و حاضر نیستند میلی متری از صندلی قدرت و تسلط خود جابجا شوند. مردم را به جهان خیالی دعوت میکنند تا مردم شادی های این جهانی را بر خود و دیگران حرام کنند در حالیکه خود و فرزندانشان پشیزی برای این چیز ها ارزش قائل نیستند. البته این سخنان بدین معنا نیست که از صدر تا ذیل دین بد است نه اینگونه نیست شاید بتوان قوانین خوبی هم در آن یافت ولیکن در خوشبینانه ترین حالت می توان آنها را اساطیری دانست که مدت مدیدی انسانهایی زندگی واقعی شان در تلخی و رنج وفقر میگذشته یاری رسانده و به آنها امید دهد که جهان دیگری هست که حاکمش مثل حکام این دنیا نیست و شاهزاده و گدا برایش توفیری ندارد. به نظر من در دنیایی که دیر زمانی است از خواب غفلت بلند شده کم کم ما هم باید از خواب بیدار شویم و مسائل و مشکلات هر بخش از جامعه را به دست متخصصان آن حیطه بدهیم نه کسانی که پیشانی داغ کرده خود را به نمایش می گذراند. این گونه میتوان تمدن ساخت این گونه میتوان پیشرفت کرد و جامعه را از مصائب و مشکلاتش نجات داد. با آزادی در درجه اول و درجه دوم قوانینی که بر پایه واقعیات بنا شده اند و نه بر پایه خیالات. به قول شاعر معروف آلمانی ،هاینه : " در دوران جهالت مذهب بهترین راهنمای انسان بود همانند کوری که در تاریکی بهتر از فرد بینا راه را از چاه تشخیص می دهد اما پس از طلوع خورشید بسیار احمقانه است که از او پیروی کنیم."