sina131

با جناب عابدی مخالف هستم ..سبک نوشته هدایت اینگونه پرش از اول شخص به سوم شخص و راوی مجهول است.. عطایی نقل قول ها و یا شاهد را از کتابهای هدایت عاریت گرفته و نقل او نیت.. و دقت بفرمایید ایشان سعی نموده در همان چهارچوب سبک هدایت ، از هدایت بنوید...

تحقیق خوبی است ...کامل ومفصل. علیرغم پیشینه تاریخی و اثر گذاری فرهنگی هرمز در تاریخ کشورمان مغفول مانده و چنین مطالعاتی کمک میکند که بخشی از سرزمین خود را بشناسیم.

کتاب خون دیگران، رمانی نوشته ی سیمون دوبووار است که اولین بار در سال 1945 منتشر شد. دوبووار، این رمان اگزیستنسیال دلبرا را با نقل قولی از نویسنده و اندیشمند بزرگ روس، فئودور داستایفسکی آغاز می کند: «تمام ی ما در قبال تمام چیز و تمام کس مسئولیم.» این جمله را می توان جوهره ی رمان خون دیگران دانست؛ مسئولیتی که مردم در قبال خودشان، دیگران، کشورشان، دیگر ملت ها و جهان دارند. ژان بلومار، شخصیت اصلی و راوی این داستان در کنار بستر زنی رو به مرگ نشسته است؛ زنی به نام هلن که معشوقه ی ژان نیز هست. هلن به دلیل حضور در نیروهای مقاومت فرانسه در جنگ علیه نازی ها در بستر مرگ افتاده و بلومار نیز در کنار او، از غم و رنجی بزرگ در عذاب است چرا که اعتقاد دارد این کارهای او بوده که چنین وضعیتی را پیش آورده است. کتاب خون دیگران قسمت مجلات ببینید تمامتلاش و کوشش ما سریع تر کردن شتاب خواهد بود

«اگر انسان رویه شیاطین را پیشه خود ساخت؛ یعنی از فرمان‌برداری و بندگی خدا سرپیچی کرد و منکر خدا و آخرت شد و مستبد و متکبر زندگی کرد و نیرنگ زدن و حقّه‌بازی و کلاهبرداری و خیانت را در گفتار و کردارش شعار خود قرار داد و خلاصه مانند شیاطین جز شر چیزی از او سر نزد، در نتیجه شیطانی از طایفه بشر خواهد بود که پس از مرگش با شیاطین جنی محشور و ملحق می‌شود».کتابهای دستغیب به زبان ساده وعوام فهم نوشته شده است .

کتاب شعله شمع، یادآور دوباره زنده شدن و زیستن برای فردایی دیگر است. نویسنده در پایان کتاب می گوید: آری اگر فقط می توانستیم بنویسیم شاید سپس ممکن بود که بیندیشیم او به سخن نیچه در لطیفه ای خارق عرف و عادت اشاره می کند و می گوید: نخست بنویس و سپس فلسفه بافی کن. اما آدمی در کار نوشتن بسی تنهاست و برگ کاغ سپید نخست آنقدر سپید و خالی است که به راستی نوشتن نمی تواند سرآغاز هستی باشد. این کتاب می خواهد بگوید که از میان همه تصاویر خیال، تصاویر خیال آتش چه ساده و چه پیچیده اعم از خردمندانه و شوریده نشانی از شعر دارند. هر خیال پرداز در خصوص آتش، شاعری بالقوه است. هرگونه خیالبافی درباره شعله خیالبافی ستایشگر شعله است. این ستایش ریشه در گذشته دوردست ما دارد. انسان برای شعله ستایشی طبیعی دارد. شعله لذت بیشتر دیدن را فراتر از آنچه همواره دیده شد، زیبا می سازد و وادارمان می کند که بنگریم.