Mohsenabbaspour

نولیبرالیسم نگاه معتدل تری به مسئله ی انسان و آزادی داره.

بازی در همه ی داستانهای بکت جاریست؛ به نحوی که می توان آثار بکت را بازیهایی را قلمداد کرد که قبل از هرچیز این بازیها با ویرانی در هم می آمیزند و جهانی می آفرینند بی زمان و بی مکان. خواهش می کنم شاهکار اصلی بکت یعنی کتاب (متن هایی برای هیچ) را برای شناسایی بیشتر بکت در سایت قرار دهید.مرسی.

مالون که در انتظار مرگ است تصمیم می گیرد یک دفترچه را با عبارتی در مورد یک زن و مرد پر کند.مالون نوشتن این دفترچه را به عنوان یک یازی تلقی می کند.یازی که قرار نیست فرجامی جز مرگ مالون در انتظار داشته باشد.تنها کاری که می کند پر کردن صفحات دفترچه و انتظار آمدن مرگ است؛ انتظاری که همچون سایه بر جهان بکت و همه ی ماها جا خوش کرده است.

انتظار استراگون و ولادیمیر برای آمدن گودو که حاصلی در پی ندارد نقطه ی اوج ادبیات امروز است که در یک سرگردانی بی وقفه به سر می برد.جهانی که به قول هایدگر انسان درونش پرتاب شده است و بدون زمان به جنگ معناها و ایدئولوژی ها و فراروایت ها می رود.بکت بر خلاف اندیشمندان قبل از خودش معتقد بود که هبوط واقعی نه در بهشت که در عصر ما رخ داده است.عصری که امیدها و آرمانهایش در راه رهایی انسان با شکست مواجه شده است.بسیاری از منتقدان اشخاصی مثل نیچه و کامو را پوچ گرا نامیده اند؛ چرا که تحلیل منظمی از جهان را ارائه نمی دهند.بکت هم شخصیتهایش و هم خوانندگانش را در خلا رها می کند.به نظرم این به معنای پوچ گرایی بکت نبوده است؛ بکت به دنیای پیش رو پشت نکرده بود، او تنها سعی کرد روایت تازه ای از انسان معاصر که به خاطر از دست دادن زمان و مکان شکل آویزانی به خود می گیرد را ارائه دهد. در درون همه ی ماها گودوهایی هستند که بیهوده انتظارشان را می کشیم.بیهوده، بیهوده، بیهوده...

در کتاب بوف کور خودمان آدمها دردهای زمانه شان را تاب نمی آورند و لاجرم به افیون روی می آورند؛ در این رمان هم شنیر دلقک که ماری همسررش او را ترک کرده دچار مالیخولیای شدید می شود و برای تسکین دردهایش به خوردن مشروب روی می آورد...در این کتاب هم مثل خیلی از شاهکارهای کافکا، کامو حتی پیشتر از آن داستایوسکی،تنهایی انسان معاصر و آلامش به چشم می آید.این تنهایی ها و از خود بیگانگی ها این بار از زبان یک دلقک روایت می شود.