گاندلف

پایبندی دکتر مصدق به امانتداری و درستکاری از همان سالهای جوانی شادروان خازنی در خاطراتش شرح می‌دهد که: «مصدق از دوران جوانی به درستکاری مقید بود قناتی بود بنام شاهک که سه دانگ آن متعلق به شوهر خاله‌ام بود و سه دانگش هم مال خانم نجم السلطنه مادر آقای دکتر مصدق. شوهر خاله من که پسر عموی مادرم هم بود خیلی ثروتمند بود، اسمش حاج آقا اناری بود. همه باغ اناری معروف متعلق به خودشان بود. خیلی ثروت داشت. خلاصه خانم نجم السلطنه به حسین آقا اناری می‌گوید که حاج آقا مال مشاع به درد نمی گ‌خورد یا سه دانگ را به من بفروش یا سه دانگ مرا بخر. حاج حسین آقا می‌گوید خانم، هر جوری که میل شماست، می‌خواهی بخری یا بفروشی اختیار با شماست. بالاخره نتیجه صحبت اینها به اینجا منتهی می‌شود که خود خانم نجم السلطنه آنجا را قیمت کند و سه دانگ حاج حسین آقا را هم بخرد که مالک شش دانگ قنات شاهک بشود. چند روزی از این قضیه می‌گذرد. آن موقع آقای دکتر مصدق جوان بوده، با کالسکه خودش می‌رود نزد حاج آقا اناری، پیشخدمت حاج حسین اناری خبر می‌دهد که آقای مصدق آمده‌اند. می‌گوید تشریف بیاورند. فوری ایشان را به تالار هدایت می‌کنند. خانه هم خیلی مجلل بوده است. الان جزء میراث فرهنگی است. آقای حاج حسین آقا استقبال می‌کند و می‌نشینند و شربتی هم می‌آورند. می‌پرسد که مسئله چیست؟ مصدق می‌گوید حاج حسین آقا حقیقت این است که من کارشناسهای خبره‌تر و بهتری انتخاب کرده‌ام که گفته‌اند شما قنات را در حدود۳ هزار تومان ارزانتر فروخته‌اید. من ما به التفاوت آن را که سه هزار تومان است آورده‌ام که خدمت سرکار بدهم. حاج حسین آقا می‌گوید آقای مصدق من که صغیر نیستم، در واقع خداوند خیلی بمن بخشیده و ۳ هزار تومان برایم مطرح نیست، من با رضا و رغبت اینکار را کرده‌ام، حاضر نیستم این ۳ هزار تومان را بپذیرم. دکتر مصدق هم گفته بود " اگر این ۳ هزار تومان را نگیری من از اینجا نمی‌روم ." بالاخره بعد از اصرار خیلی زیادحاج حسین آقا می‌گوید که من هم نمی‌پذیرم و راه حل این است که شما این ۳ هزار تومان را به یک مؤسسه خیریه ببخشید. مصدق می گوید من استدعا می‌کنم که این زحمت را خودت قبول کن. به هر حال ۳ هزار تومان را به حاج حسین آقا می‌دهد. حاج حسین آقا هم این پول را به دارالمجانین می‌فرستد که وضعشان خیلی خراب بوده است. مصدق در راستی و امانتداری تا این حد مقید بود.» «خاطرات نصرت‌الله خازنی رئیس دفتر نخست وزیری حکومت ملی آقای دکتر مصدق» به کوشش جمال صفری ۱۴۰۰/۵/۲۸ پایان .خدانگهدارتان.

<br><p>ما درس سحر در ره میخانه نهادیم</p><br><p>محصول دعا در ره جانانه نهادیم</p>

<p>‍ ‍&nbsp; ابونصر فارابی، زندگی و بعضی دیدگاههای او</p><br><p>ابونصر محمد فارابی، از بزرگترین فلاسفه و دانشمندان ایرانی عصر اسلام است. ابونصر محمد فارابی، در فاراب (در کنار رود سیحون و واقع در جنوب جمهوری قراقستان) در سال ۲۵۹ هجری قمری، در خانواده یکی از سرداران سپاه سامانی به دنیا آمد. در همانجا درس خواند، و به احتمالی نزد یوحنا (فرزند حیلان مسیحی، که در مرو زندگی کرد و با فلسفه نوافلاطونی فیلسوفان اسکندرانی آشنا بود)، با فلسفه نوافلاطونی آشنا شد، و سپس برای تکمیل تحصیل خود به بغداد رفت و در آنجا ضمن فراگیری زبان عربی، نزد همان استاد قبلی خود یوحنا (که او هم از مرو به بغداد آمده بود) و استاد مسیحی دیگری بنام مستی فرزند یونس (مترجم برخی کتابهای یونانی به عربی)، درس خود را ادامه داد، سپس به حلب و مصر سفر کرد. پیشتر کتابهای خود را در بغداد نوشت و سرانجام در سال ۳۳۹ هجری قمری در دمشق درگذشت. سفر او به حلب، به دعوت سیف الدوله حمدانی (۳۰۱-۳۵۶ ه ق) بود. سیف الدوله، برای نخستین بار، حکومتی مستق در حلب (که شامل خود حلب و بسیاری از سرزمین های دور و بر آن میشد) تشکیل داده بود. او حاکمی مستبد و خونریز، ولی شجاع بود و در عین حال به دانش و ادبیات علاقمند بود و تلاش میکرد دانشمندان را در دربار خود جمع کند. او همان کسی است که #ابوالفرج_اصفهانی، کتاب " افانی " خود را به او پیشکش کرده است.</p><br><p>علی فرزند حمدان و معروف به ابوالحسن، وقتی در ۳۳۰ هجری قمری، ابن رائق، امیرالامرای سابق خلافت بغداد را با همکاری برادرش کشت، از طرف متقی، خلیفه عباسی، لقب " سیف الدوله " را گرفت. دوران زندگی فارابی، دوران ضعف و آغاز فروپاشی کامل خلافت عباسی بود. سراسر سرزمین های خلافت بغداد را، کشمکش ها، جنگها و نافرمانی ها فرا گرفته بود. هر امیر در هر ناحیه ای خروج میکرد و دعوی استقلال داشت. حکومت بغداد که از درون پوسیده بود، قادر به حفظ خود و قلمروهای سرزمین خود نبود. یکسره در جنگ و خونریزی با رقیبان و مدعیان به سر می برد. بغداد و سرزمینهای اطراف، دائم به دست سپاهیان خلیفه و یا مدعیان او غارت میشد و... چه بسا همین ناامنی ها و بی عدالتی ها، که زمینه ای ویرانگر برای هرگونه کار علمی است، فارابی را قانع کرده بود که با پذیرش دعوت سیف الدوله، بغداد را ترک گوید و به دربار او برود. فارابی هرگز به خدمت امیر یا خلیفه ای در نیامد و با آنکه در " سیاست " صاحب نظر بود، خود را از هرگونه کار دولتی و دیوانی کنار نگه داشت. به دلیل اعتقادهای عرفانی خود، بسیار ساده زندگی میکرد و مثل صوفی ها لباس میپوشید.</p><br><p>فارابی دیدگاههای سیاسی و فلسفی خود را در رساله های متعدد شرح داده است، که از آن جمله میتوان از " فصوص الحکم "، " فصوص المدنی "، " سیاست المدینه " و " آرا اهل المدینه الفاضله " نام برد. به خصوص " مدینه الفاضله " یا آرمان شهر فارابی میتواند معرف نظریه های سیاسی و گاه فلسفی او باشد. او جامعه های انسانی را به سه گروه تقسیم میکند: جامعه های کوچک (خانواده، روستا)؛ جامعه های میانه (یک کشور یا یک قلمرو حکومتی) و جامعه بزرگ (شامل تمامی مردم روی زمین)، و سپس هر جامعه را به یک انسان تشبیه میکند: در انسان، قلب، رئیس و فرمانده تمامی بدن است. بعد از قلب، اندامهایی وجود دارند که از قلب فرمان میرانند و به نوبه خود بر اندامهای دیگر فرمان میدانند، و این سلسله مراتب خود را به اندامهایی میرسانند که تنها فرمان میبرند و خود بر جایی فرمان نمیرانند... بنابراین فارابی نتیجه میگیرد در هر جامعه و هم در جامعه بزرگ انسانی، باید همچون سلسله مراتب اندامهای آدمی، حکومتی هرمی شکل وجود داشته باشد که در راس آن فرمانده و رئیس جامعه، و در سطح قاعده هرم، مردم عادی فرمانبر قرار دارند. در آرمانشهر فارابی دیدگاههای مثبت هم وجود دارد: برای رییس شرط های میگذارد، او باید فیلسوفی آگاه، عدالت خواه، هوادار مظلومان، صلح طلب و به دور از فساد و دزدی و مال اندوزی باشد. او تعاون، همفکری و کار گروهی را شرط سلامت جامعه میداند؛ و جامعه ای که در پی جنگ و توسعه طلبی است و میخواهد سنتها و اعتقادهای خود را بر مردم سرزمینهای دیگر تحمیل کند، را نفی میکند....</p><br><p>فارابی به ساده نویسی و تفسیر متن های دشوار معروف است. این داستان مشهور است که ابن سینا، با آنکه بارها متافیزیک ارسطو را خوانده بود، تنها وقتی توانست مضمون اصلی کتاب را بفهمد که با شرح فارابی درباره آن آشنا شد. به احتمال زیاد ابوریحان بیرونی، کتاب " التفهیم " خود را تحت ساده نویسی فارابی، به زبان ساده تنظیم کرده است.</p><br><p><br></p><p>منابع:</p><br><p>۱. ابونصر فارابی: فیلسوف و دانشمند، پرویز شهریاری.</p><p>۲. ما و تاریخ فلسفه اسلامی، رضا داوری اردکانی.</p><br><p><br></p>

دستگاه کرونا یاب مستعان چی شد؟پیشرفته ترین کشورها دو عدد واکسن ساختند و بر روی همان ها&nbsp; تمرکز کردند ما n تا با نتایج ناملموس تا الان.

<p>‍ وقایع الاتفاقیه و مای نیچی شیمبون؛ دو روزنامه یکی در ایران و دیگری در ژاپن، و هر یک دارای سرنوشتی عجیب</p><br><p>مای نیچی شیمبون، یکی از قدیمی ‌ترین روزنامه ‌های ژاپن است. نخستین شماره این روزنامه در بیست و یکم فوریه سال ۱۸۷۲، پنج سال پس از بر تخت نشستن امپراتور میجی منتشر شد. از دوره میجی به ‌عنوان دوره اصلاحات و مدرنیزاسیون در ژاپن یاد می شود. مورخان اصلاحات امیرکبیر و میجی را با هم مقایسه میکنند، که یکی به دلیل نفوذ دربار و فقدان فرهنگ مدرن ‌گرا سرکوب و نابود شد؛ و دیگری بزرگترین تمدن مدرن در شرق عالم را به‌ وجود آورد. طول دوران صدارت امیر کبیر ۳۹ ماه، و صدارت میجی، چهل و پنج سال بوده است.&nbsp;</p><br><p>این نکته هم جالب و تامل‌ برانگیز است که روزنامه "وقایع ‌الاتفاقیه" به ‌عنوان نماد رسانه ‌ای اصلاحات در ایران، سه دهه پیش از نشریه "مای نیچی شیمبون" منتشر شده است. انتشار این نشریه هنوز نیز ادامه دارد... از نظر موضوعی همان تفاوت این دو نشریه به خوبی نشانگر وضعیت و موضعیت آنها است. همزمان با صدارت میجی، قطار مدرن ‌گرایی در ژاپن به حرکت درآمد. سرآغاز این اصلاحات سوگند نامه‌ ای پنج ‌ماده ‌ای بود که در هفتم آوریل ۱۸۶۸ و در هنگام تاج ‌گذاری "امپراتور میجی" اعلام شد. این سوگند نامه هدف از دگرگونی ‌های دوران امپراتور میجی را روشن کرد و بنیانی قانونی برای مدرن ‌گرایی ژاپن بنا نهاد.</p><br><p>- روزنامه "مای نیچی شیمبون"، در پی این سوگند نامه شکل گرفته است که بندهای اصلی آن بدین شرح بوده:</p><br><p>۱). برپایی شورای مشورتی.</p><p>۲). دخالت همه طبقات در اداره امور مملکتی.</p><p>۳). الغای قانونهای تجمل ستیز و حذف محدودیت های طبقاتی در استخدام.</p><p>۴). جایگزینی قانونهای منصفانه طبیعی، به جای سنت های نادرست.</p><p>۵). جست و جوی جهانی دانش، به منظور تقویت بنیاد حکومت امپراتوری.</p><br><p>اما نشریه "وقایع الاتفاقیه" برغم تاکید امیرکبیر بر رویکرد مردمی و عام آن، منحصر به دربار میشود. امیر کبیر گفته:&nbsp;</p><br><p>" عوام نمیدانند که مصرف و حسن این وقایع الاتفاقیه در چیست؛ یا خیال میکنند که دیوانیان عظام شروع به این کرده ‌اند به جهت منافع و مداخل، لکن اینطور نیست و نباید باشد. این اخباره چیزی است. اینها به جهت تربیت خلق است و اینکه اینها از امور دیوانی و اخبار و مناسبات دول و منافع خاص و عام و مقتضیات عصر عالم باشند و اینکه تا روزی که من هستم نمیشود که این اطلاع به عامه نرسد. این روزنامه منصبی نیست که به کسانی که از دیوان اعلی اسامی ایشان تعیین شده، به اینها برسد و به دیگران نرسد ".</p><br><p>- اما عملا از شش صفحه روزنامه، یک صفحه و نیم آن به اخبار و جزئیات کارهای ناصرالدین شاه میپرداخت چنان متملقانه، که حتی تغییرات جوی و گرم شدن هوا را نیز به "یمن وجود مبارک" ربط میداد، برای نمونه در شماره سوم "وقایع الاتفاقیه" چنین آمده‌ است:</p><br><p>" از یمن طالع فیروزی مطالع و اقبال بیهمان سرکار اعلیحضرت پادشاهی، هوای دارالخلافه طهران در این اوقات به ‌طوری خوب و خوش میگذرد که برف به آن شدت در سه چهار روزه به کلی از اطراف و حول و حوش رفت! "</p><br><p><br></p>