تذکره الاولیا

ذکر ابوحازم مکی

و فراغت او از خلق تا حدی بود که به قصابی بگذشت که گوشت فربه داشت.
[قصاب] گفت: از این گوشت بستان.

گفت: سیم ندارم.

گفت: تو را زمان دهم.

گفت: من خویشتن را زمان دهم نکوتر از آن که تو مرا زمان دهی.

از نظر استاد شفیعی کدکنی، متن کتاب «تذکره‌ الأَولیاء» را می توان با دو قرآئت ساده و تحقیقی خواند، زیرا قلمرو بیان کتاب «تذکره‌ الأَولیاء» زبان ارجاعی و بیان منطقی نیست، زبان عاطفی است، اما در همین زبان عاطفی و هنری ظرایفی نهفته که فهم آن ظرایف گاه به اندیشیدن بسیار نیاز دارد و به دانسته‌های بسیاری در حوزه معارف اسلامی. در این قرائت یک فعل یا حرف اضافه‌ای که همراه آن فعل به کار رفته است می‌تواند روزها وقت مصحح کتاب و خواننده جدی آن را بگیرد.
استاد بزرگی مثل شفیعی کدکنی بعد از دهها سال تحقیق و تدریس «تذکره الأَولیاء» می گوید: «فهم عبارات این کتاب ساده نیست، هر جمله‌اش حاصل اندیشه و ذهن یکی از بزرگان زهد و تصوف است و هرکدام از این جمله‌ها خود جهانی است ویژه خویش. باید در تصحیح این جمله‌ها از تمام اسناد و قراین بهره برد ضمن این‌که نسخه‌های کهن «تذکره الأَولیاء» درین راه می‌توانند به ما بیشترین یاری را برسانند.»

سلام و خدا قوت
ضمن تشکر و سپاس از تلاش تمامی دست اندرکاران،پیشنهاد دارم کتبی که امکان مطالعه آنلاین آن توسط کاربر را مقدور می نماید ، شرایطی فراهم سازید تا امکان دسترسی های بعدی براحتی فراهم شود و در یک مکان مشخص قابل استفاده های بعدی قرار گیرد
با تشکر فراوان