محمد

ذکر ابوحازم مکی و فراغت او از خلق تا حدی بود که به قصابی بگذشت که گوشت فربه داشت. [قصاب] گفت: از این گوشت بستان. گفت: سیم ندارم. گفت: تو را زمان دهم. گفت: من خویشتن را زمان دهم نکوتر از آن که تو مرا زمان دهی.

در شعرهای این مجموعه، «پری» صرفاً به موجودی افسانه‌ای اشاره ندارد، بلکه به نمادی از زیبایی، رؤیا، غیاب، خاطره و جست‌وجوی امر دست‌نیافتنی تبدیل می‌شود. هاشمی‌نژاد با بهره‌گیری از تصاویر بومی، اسطوره‌های ایرانی و زبانی موجز، جهانی شاعرانه خلق می‌کند که خواننده را از سطح روایت فراتر می‌برد. شعرهای «پری‌خوانی» از جنس شعر روایی یا اجتماعی صرف نیستند؛ بلکه بیشتر بر فضای ذهنی، موسیقی واژه‌ها و تداعی‌های شاعرانه استوارند. همین ویژگی باعث شده این مجموعه در میان علاقه‌مندان شعر معاصر ایران جایگاهی ویژه پیدا کند. «پری‌خوانی» بیش از آنکه درباره پریان باشد، درباره رؤیاهایی است که انسان در تمام عمر در جست‌وجوی آن‌هاست. اگر به شعرهایی علاقه دارید که میان اسطوره، عرفان، طبیعت و تجربه‌های درونی انسان پلی می‌زنند، «پری‌خوانی» یکی از آثار خواندنی شعر معاصر فارسی خواهد بود. پریخوانی را باز کنیم و هر شعری که آمد، بخوانیم: "پرپر/ می‌شد/ جنگل/ تا با تو/ می‌نشست/ در دهن/ یک پَر/ از این/ کاهو".