خلاصه کتاب دست از عذرخواهی بردار دختر

برنامه‌ای بدون احساس شرم برای پذیرفتن و رسیدن به اهداف

خلاصه کتاب «دست از عذرخواهی بردار دختر» (Girl, Stop Apologizing) نمای اجمالی کتاب «ریچل هالیس» (Rachel Hollis)، نویسنده، سخنران انگیزشی و کارآفرین آمریکایی است که نخستین‌بار در سال ۲۰۱۹ منتشر شد و به‌عنوان دنباله‌ای بر کتاب پرفروش قبلی او،«صورتت را بشور دختر» Girl, Wash Your Face، به موضوع اعتمادبه‌نفس، رشد فردی و دنبال کردن اهداف شخصی می‌پردازد.
در این کتاب، ریچل هالیس زنان را تشویق می‌کند تا دست از کوچک شمردن خود، پنهان کردن خواسته‌هایشان و عذرخواهی بابت جاه‌طلبی‌هایشان بردارند. او معتقد است بسیاری از افراد، به‌ویژه زنان، به دلیل فشارهای اجتماعی و باورهای محدودکننده یاد گرفته‌اند که آرزوهای بزرگ خود را جدی نگیرند یا احساس کنند برای موفقیت باید از دیگران اجازه بگیرند. هالیس با زبانی صمیمی و مستقیم، تجربه‌های شخصی خود را با خوانندگان در میان می‌گذارد و توضیح می‌دهد چگونه می‌توان از ترس شکست، احساس گناه و نگرانی از قضاوت دیگران عبور کرد. او در کتاب بر اهمیت شناخت خواسته‌های واقعی، تعیین اهداف روشن، ایجاد عادت‌های سازنده و پذیرش مسئولیت مسیر زندگی تاکید می‌کند.

بخشی از کتاب دست از عذرخواهی بردار دختر:
«نه، واقعاً. من یکی از آن بچه‌های بدشانسی بودم که دندان‌های شیری‌شان حاضر نبودند صحنه را ترک کنند. به‌جای اینکه مثل یک دندان پیشینِ باوقار و محترم، آرام کنار بروند و جا را برای دندان‌های جدید باز کنند، با چنگ و دندان به زندگی چسبیده بودند. هم‌زمان، دندان‌های دائمی من هم اصلاً اهل صبر و انتظار نبودند. آن‌ها مثل یک فامیل سمج و پرخاشگر که بی‌دعوت وارد خانه می‌شود، با زور وارد شدند و همان‌جا ماندگار شدند. من دو ردیف دندان داشتم: دندان‌های کوسه‌ای.
تقریباً در همان دوران، تصمیم گرفتم با قیچی سبیل پدرم، چتری موهایم را خودم کوتاه کنم. حالا که به آن ماجرا فکر می‌کنم، باید کمی به خودم اعتبار بدهم؛ چون واقعاً می‌دانم آن تصمیم چندان عاقلانه نبود. من - و هنوز هم هستم - کسی هستم که به قوانین سخت پایبند است، و کوتاه کردن موهای خودم در یازده‌سالگی تقریباً هم‌سطح انجام دادن عمل جراحی قلب باز با قاشق و چنگال‌های نامناسب مادربزرگ بود. اصلاً توصیه نمی‌شود. اما در آن لحظه، چتری‌ها جلوی چشمم آویزان شده بودند و داشتند دیوانه‌ام می‌کردند. با اینکه همیشه آدمی قانون‌مدار بودم، اما آن زمان هم - و هنوز هم - زنی عمل‌گرا هستم. تصمیم گرفتم خودم مشکل را حل کنم.
وقتی پدرم نتیجه این ابتکار عمل را دید، تلاش کرد خط نامنظم چتری‌هایم را درست کند. متاسفانه او هم در آرایشگری بهتر از من نبود. تازه، وسواس شدید هم داشت... یعنی او از آن آدم‌هایی است که برای صاف بودن یک خط، حاضر است همه‌چیز را اصلاح کند. او مرتب موهای من را کوتاه‌تر و کوتاه‌تر می‌کرد تا لبه چتری‌ها صاف شود؛ آن‌قدر که در نهایت، موهایم فقط کمی بلندتر از طول یک مژه بودند. عکس‌های کلاس پنجم من واقعاً دیدنی شده بودند.
راستی گفتم که آن روزها ابروهایم را هم تراشیده بودم؟ یادم نمی‌آمد چطور باید آن‌ها را مرتب کنم. فقط می‌دانستم دیگر نمی‌خواهم آن ابروهای ضخیم را داشته باشم، و کشیدن تیغ ریش‌تراش خواهر بزرگ‌ترم از وسط پیشانی‌ام، به نظرم بهترین راه‌حل می‌آمد.»