خلاصه کتاب افراد موفق چگونه فکر می کنند

طرز فکر خود را تغییر دهید تا زندگی‌تان تغییر کند

خلاصه کتاب «افراد موفق چگونه فکر می‌کنند» (How Successful People Think) شامل چهارچوب کلی کتاب «جان سی. مکسول» (John C. Maxwell)، نویسنده، سخنران و متخصص رهبری آمریکایی است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. مکسول در این کتاب بر این ایده تاکید می‌کند که یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های میان افراد موفق و دیگران، نه لزوماً استعداد یا هوش بیشتر، بلکه شیوه فکر کردن آن‌هاست.
مکسول در این کتاب مجموعه‌ای از الگوهای فکری را معرفی می‌کند که به باور او در میان افراد موفق مشترک‌اند. او توضیح می‌دهد که چگونه می‌توان از تفکر سطحی و واکنشی فاصله گرفت و به سمت تفکر خلاق، متمرکز، واقع‌بینانه، راهبردی و بلندمدت حرکت کرد. کتاب بر اساس یازده اصل و شیوه کلیدی تفکر بنا شده و هدف آن این است که خواننده بتواند با تغییر عادت‌های ذهنی خود، تصمیم‌های بهتر و موثرتری بگیرد. یکی از پیام‌های اصلی کتاب این است که تفکر خوب مهارتی آموختنی است.

بخشی از کتاب افراد موفق چگونه فکر می‌کنند:
«تفکر کلان‌نگر می‌تواند برای هر کسی، در هر حرفه‌ای سودمند باشد. وقتی کسی مثل جک ولش به یکی از کارکنان جنرال الکتریک می‌گوید رابطه بلندمدت با مشتری از فروش یک محصول خاص مهم‌تر است، در واقع دارد او را به دیدن تصویر بزرگ‌تر تشویق می‌کند. یا وقتی دو پدر و مادر از آموزش دستشویی رفتن به کودک، نمره‌های ضعیف یا تصادف‌های کوچک خسته و کلافه شده‌اند و یکی به دیگری یادآوری می‌کند که این دوره سخت فقط یک مرحله موقت است، آن‌ها هم از تفکر کلان‌نگر بهره می‌برند. دونالد ترامپ، فعال حوزه املاک، گفته است: «بالاخره باید فکر کنی؛ پس چرا بزرگ فکر نکنی؟»
تفکر کلان‌نگر به اندیشه انسان انسجام و پختگی می‌بخشد و کمک می‌کند مسائل را از زاویه‌ای وسیع‌تر ببیند. مثل این است که قاب یک تصویر را بزرگ‌تر کنید؛ در نتیجه نه‌تنها چیزهای بیشتری می‌بینید، بلکه دامنه کارهایی که می‌توانید انجام دهید نیز گسترده‌تر می‌شود.
اگر مدتی را با کسانی بگذرانید که کلان‌نگر فکر می‌کنند، متوجه می‌شوید که آن‌ها: «پیوسته یاد می‌گیرند». افرادی که کلان‌نگر فکر می‌کنند، هیچ‌وقت به دانسته‌های فعلی خود قانع نیستند. آن‌ها همیشه به مکان‌های تازه می‌روند، کتاب‌های جدید می‌خوانند، با آدم‌های تازه آشنا می‌شوند و مهارت‌های جدید یاد می‌گیرند. همین عادت باعث می‌شود اغلب بتوانند میان چیزهایی که در ظاهر هیچ ارتباطی با هم ندارند، پیوند برقرار کنند. آن‌ها تا پایان عمر یادگیرنده باقی می‌مانند.
برای اینکه نگرش یک یادگیرنده را در خودم حفظ کنم، هر روز صبح چند دقیقه به فرصت‌هایی فکر می‌کنم که آن روز برای یادگیری در اختیارم قرار خواهد گرفت. وقتی تقویم و فهرست کارهایم را مرور می‌کنم و می‌دانم قرار است با چه کسانی دیدار کنم، چه چیزهایی بخوانم و در چه جلساتی شرکت کنم، مشخص می‌کنم در کدام موقعیت‌ها احتمال بیشتری دارد چیز تازه‌ای یاد بگیرم. بعد خودم را از نظر ذهنی آماده می‌کنم تا با دقت به دنبال نکته‌ای باشم که بتواند در آن موقعیت باعث پیشرفتم شود.»