کودک زمان
امتیاز شما
نویسنده:
آیزاک آسیموف
مترجم:
مرضیه دبشخو
امتیاز شما
«کودک زمان» یکی از داستانهای متفاوت و عاطفی در کارنامه آیزاک آسیموف است؛ رمانی که در ظاهر درباره سفر در زمان و یک آزمایش علمی عجیب است، اما در عمق خود پرسش‌هایی درباره انسان، اخلاق، دلبستگی و معنای خانواده مطرح می‌کند.
داستان از پروژه‌ای علمی آغاز می‌شود که هدف آن انتقال موجودی زنده از گذشته به زمان حال است. دانشمندان در جریان این آزمایش، کودکی نئاندرتال را از حدود چهل هزار سال پیش به زمان معاصر می‌آورند. کودک که «تیمی» نام دارد، نمی‌تواند به سادگی به زمان خود بازگردانده شود و در نتیجه برای نگهداری و مراقبت از او، پرستاری به نام ادیت فلووز استخدام می‌شود.
ادیت در ابتدا از ظاهر متفاوت کودک و شرایط غیرعادی او دچار ترس و انزجار می‌شود، اما به‌تدریج رابطه‌ای عمیق میان آن دو شکل می‌گیرد. تیمی دیگر برای او یک موضوع آزمایشگاهی یا نمونه‌ای از انسان‌های نخستین نیست؛ او به کودکی تبدیل می‌شود که به مراقبت، محبت و امنیت نیاز دارد. همین رابطه، نقطه عاطفی اصلی رمان را می‌سازد و باعث می‌شود مرز میان «موضوع پژوهش» و «یک انسان» به پرسشی اخلاقی تبدیل شود.
آسیموف در این داستان از یک ایده علمی‌تخیلی برای پرداختن به مسئله‌ای بسیار انسانی استفاده می‌کند: اگر علم بتواند موجودی از گذشته را به زمان ما بیاورد، آیا صرف توانایی انجام این کار به معنای حق انجام آن است؟ آیا یک انسان را می‌توان صرفاً به عنوان ابزار یک آزمایش علمی دید؟ و وقتی میان پژوهش علمی و عواطف انسانی تعارضی ایجاد شود، کدام‌یک باید در اولویت قرار بگیرد؟
«کودک زمان» همچنین تصویری قابل تامل از نئاندرتال‌ها و فاصله میان انسان امروز و انسان‌های پیشاتاریخی ارائه می‌دهد. تفاوت ظاهری تیمی در ابتدا باعث می‌شود دیگران او را «بیگانه» ببینند، اما داستان به‌تدریج همین تصور را زیر سوال می‌برد و نشان می‌دهد که محبت، ترس، نیاز به امنیت و وابستگی، مرزهای بسیار پیچیده‌تری از آنچه ظاهر انسان‌ها نشان می‌دهد دارند.
این کتاب برای خواننده‌ای که از علمی‌تخیلی صرفاً به دنبال فناوری، سفینه و آینده‌های دور نیست، تجربه متفاوتی خواهد بود. در اینجا سفر در زمان بیشتر از آنکه وسیله‌ای برای نمایش یک ماجراجویی باشد، ابزاری برای روبه‌رو کردن انسان امروز با گذشته و با مسئولیت اخلاقی خودش است. «کودک زمان» داستانی درباره گذشته‌ای دور است، اما پرسش‌هایی که مطرح می‌کند کاملاً امروزی‌اند: علم تا کجا حق دخالت در زندگی موجودات را دارد؟ انسان بودن دقیقاً به چه معناست؟ و آیا محبت می‌تواند از مرز زمان و گونه عبور کند؟
این رمان همچنین نمونه‌ای جالب از همکاری آسیموف و رابرت سیلوربرگ است. سیلوربرگ داستان کوتاه «پسرک زشت» را به اثری بلندتر تبدیل کرد و جهان و شخصیت‌های آن را گسترش داد؛ بنابراین بهتر است «کودک زمان» را صرفاً یک رمان مستقل از آثار آسیموف ندانیم، بلکه آن را گسترش یکی از داستانهای کوتاه مهم او بدانیم.
داستان از پروژه‌ای علمی آغاز می‌شود که هدف آن انتقال موجودی زنده از گذشته به زمان حال است. دانشمندان در جریان این آزمایش، کودکی نئاندرتال را از حدود چهل هزار سال پیش به زمان معاصر می‌آورند. کودک که «تیمی» نام دارد، نمی‌تواند به سادگی به زمان خود بازگردانده شود و در نتیجه برای نگهداری و مراقبت از او، پرستاری به نام ادیت فلووز استخدام می‌شود.
ادیت در ابتدا از ظاهر متفاوت کودک و شرایط غیرعادی او دچار ترس و انزجار می‌شود، اما به‌تدریج رابطه‌ای عمیق میان آن دو شکل می‌گیرد. تیمی دیگر برای او یک موضوع آزمایشگاهی یا نمونه‌ای از انسان‌های نخستین نیست؛ او به کودکی تبدیل می‌شود که به مراقبت، محبت و امنیت نیاز دارد. همین رابطه، نقطه عاطفی اصلی رمان را می‌سازد و باعث می‌شود مرز میان «موضوع پژوهش» و «یک انسان» به پرسشی اخلاقی تبدیل شود.
آسیموف در این داستان از یک ایده علمی‌تخیلی برای پرداختن به مسئله‌ای بسیار انسانی استفاده می‌کند: اگر علم بتواند موجودی از گذشته را به زمان ما بیاورد، آیا صرف توانایی انجام این کار به معنای حق انجام آن است؟ آیا یک انسان را می‌توان صرفاً به عنوان ابزار یک آزمایش علمی دید؟ و وقتی میان پژوهش علمی و عواطف انسانی تعارضی ایجاد شود، کدام‌یک باید در اولویت قرار بگیرد؟
«کودک زمان» همچنین تصویری قابل تامل از نئاندرتال‌ها و فاصله میان انسان امروز و انسان‌های پیشاتاریخی ارائه می‌دهد. تفاوت ظاهری تیمی در ابتدا باعث می‌شود دیگران او را «بیگانه» ببینند، اما داستان به‌تدریج همین تصور را زیر سوال می‌برد و نشان می‌دهد که محبت، ترس، نیاز به امنیت و وابستگی، مرزهای بسیار پیچیده‌تری از آنچه ظاهر انسان‌ها نشان می‌دهد دارند.
این کتاب برای خواننده‌ای که از علمی‌تخیلی صرفاً به دنبال فناوری، سفینه و آینده‌های دور نیست، تجربه متفاوتی خواهد بود. در اینجا سفر در زمان بیشتر از آنکه وسیله‌ای برای نمایش یک ماجراجویی باشد، ابزاری برای روبه‌رو کردن انسان امروز با گذشته و با مسئولیت اخلاقی خودش است. «کودک زمان» داستانی درباره گذشته‌ای دور است، اما پرسش‌هایی که مطرح می‌کند کاملاً امروزی‌اند: علم تا کجا حق دخالت در زندگی موجودات را دارد؟ انسان بودن دقیقاً به چه معناست؟ و آیا محبت می‌تواند از مرز زمان و گونه عبور کند؟
این رمان همچنین نمونه‌ای جالب از همکاری آسیموف و رابرت سیلوربرگ است. سیلوربرگ داستان کوتاه «پسرک زشت» را به اثری بلندتر تبدیل کرد و جهان و شخصیت‌های آن را گسترش داد؛ بنابراین بهتر است «کودک زمان» را صرفاً یک رمان مستقل از آثار آسیموف ندانیم، بلکه آن را گسترش یکی از داستانهای کوتاه مهم او بدانیم.
آپلود شده توسط:
اسپارتاکوس
1390/08/13
دیدگاه‌های کتاب الکترونیکی کودک زمان
محمد لطفی
او روی زندگی تف می کرد.
"مواظب باش مامان چیزی نفهمه زود خوب می شم."
این آخرین جمله ی کودکی است که پیش از مرگ به زبانش جاری شد
کودکی که باید نگران همه چیز می بود حتی مرگش!!
وحید شریفی کودکی که بارزترین ویژگی اش تف کردنهایش بود، درست روز قبل از 13 فروردین اخرین سیزده عمرش را به در کرد
درحالی که همراه برادرش رمضان برای کسب درامد و خرج عید برای فروش ادامس به خیابانهای حومه عبدل اباد رفته بود با یک سواری تصادف کرد و چند دقیقه بعد ...
بی سبب نیست که بزرگترین ترس بجه های کار هراس از مرگی فجیع است. مرگی نامعلوم،
مرگی در روزمره ترین حالت زندگی!!
زندگی این بچه ها مرگ است!! منظورم مرگ کودکی نیست، مرگ لحظه ها نیست، مرگ آینده شان نیست، منظورم مرگ به معنای پایان زندگی است مرگی که درست چند لحظه پس از فروش آدامس یا فال به ما رخ می دهد.
وحید آخرین آدامس زندگی اش را به کدام مان فروخت؟
وحید 9 سالش بود و مدام تف می کرد!! هرگز نفهمیدم چرا؟ مدام به او می گفتم: وحید انقدر تف نکن و او می خندید و ... حالا می فهمم که او روی کسانی که به او تجاوز می کردند، کتکش می زدند، تحقیرش می کردند ، خنده هایش را، گریه هایش را و خودش را نمی دیدند تف می کرد!!! کسی برای بوسیدن باقی نمانده بود پس او تف می کرد او روی زمان، روی کودکی اش، روی مسولیت زود هنگامش، روی همه چیز تف می کرد..
او می توانست عاشق زندگی باشد اما روی آن تف می کرد!!![/quote]