موریانه ها و چشمه (شعر بلند)

می چرخد و می نالد
باد نامرئی
بر قله ی کوهستان ناشناس

تازیانه ی کویر
آغشته از نمک
هوا را می شکافد

جغرافیای مکرر تبعید
در سکسکه ی نرم ساعت ها
به خواب رفته است

حافظه ی درخت توت
در قژ قژ پایان ناپذیر هاضمه ی ابریشم
از چین تا ونیز را ورق می زند

و انقلاب سایه ها
در دگردیسی آرام پیله ی سرگردان
به کار تفکیک و ترکیب خویش مشغول است

راستی چه نیازی به تناسخ است
وقتی ، در همین پیله ،
کرم می تواند پروانه شود ؟