ننه سرما

در قسمتی از کتاب می‌خوانیم:
«آدما اکثرا قدر چیزایی رو که دارن، بعد از نبودشون درک می‌کنن! مثل من! قدر پدر مهربونی رو که بعد از مرگش برای من دو تا آپارتمان و یه مقدار پول نقد و یه مستمری گذاشت! البته اگه حقوقش رو به من بدن و داشتن یه آپارتمان رو که اجاره دادم بهانه نکنن! چند وقت گذشت؟! هفت ماه؟! چه زود گذشت؟! اما نه! چه دیر گذشت ؟! چه زود چه دیر! مهم گذشتنه! باید از خودم بپرسم چگونه گذشت؟! بد یا خوب؟! اما اینم نمیشه گفت! باید دید معانی این دو کلمه چیه؟!خوب از نظر ما چیه و بد چیه؟ راستی تو این هفت ماه چیکار کردم؟! کدوم از نقشه‌هایی رو که در ضمیر ناخودآگاهم، بعد از پدرم داشتم اجرا کردم؟ هیچکدوم! پس بودنش برای من یه بهانه بود! بهانه برای بی دست و پایی‌هام! الانم چی رو بهانه کردم؟! هفته‌ای دو روز رفتن دنبال حقوقش؟! منتظر چی هستم؟!هر بار که با خودم فکر می‌کنم و تصمیمی می‌گیرم، موکولش می‌کنم به درست شدن حقوق پدرم! اینم یه بهانه نیست؟! داشتم کنار خیابون قدم می‌زدم و به این چیزا فکر می‌کردم که یه ماشین کنارم ترمز کرد! یه لحظه ایستادم و نگاهش کردم .یه مرد حدود سی‌ساله بود! سلام! کجا تشریف می‌برین در خدمت باشم؟نگاهش کردم!»