با کمال کنده شدن: مجموعه شعر

منتخبی از شعرهای در تبعید

«با کمال کنده شدن» مجموعه شعری تجربی و زبان‌محور است که میان تجربه شخصی، بدن، عشق، فقدان و مسائل اجتماعی حرکت می‌کند و فرم و زبان در آن به‌اندازه مضمون اهمیت دارند.
از نظر سبکی، شعرهای کتاب به‌شدت زبان‌گرا هستند؛ یعنی خود زبان، بازی با واژه‌ها، شکستن نحو عادی، تکرار، جابه‌جایی معنایی و ساختن ترکیب‌های نامعمول، بخش اصلی تجربه شعری را می‌سازند. در نقدی مفصل بر کتاب، به تاثیر یا نزدیکی بعضی شعرها به جریان شعر زبان و به‌طور مشخص به رویکرد رضا براهنی در خطاب به پروانه‌ها اشاره شده است. همان نقد تاکید می‌کند که شعرهای بلند این مجموعه نسبت به قطعات کوتاه، منسجم‌تر و موفق‌ترند.
مضمون‌های کتاب فقط شخصی و عاشقانه نیستند. در آن، تنهایی، فقدان، عشق، بدن، جنسیت، مرگ، اضطراب اجتماعی و خشونت سیاسی دیده می‌شود. برای نمونه، شعری با عنوان «ترش» به کودکان سوریه تقدیم شده و از دل آن، تجربه‌ای فراتر از سوگ فردی و نزدیک به رنج جمعی بیرون می‌آید. در بخش‌های دیگری هم رگه‌های اروتیک و نوشتار زنانه دیده می‌شود، اما این عناصر در خدمت همان بازی زبانی و فضای تکه‌تکه و گاه سوررئال شعرها هستند.