یاد نامه شیون فومنی

تو پالوده پچی قناد دس پنجه سیوایه...

[b]
منم کی پادشاه می ور گدایه
گلیم پاره می درویشِ قبایه
نه کویا عاشقم نه درّهَ پابند
جی بی جایی جهان می جاجیگایه
[/b]
برگردان فارسی:
[b]
جهان مسکن و مأوای من است...
منم که پادشاه در مقابلم گداست
و لباس درویشی ام گلیم پاره است
نه عاشق کوهم نه پابند درّه
از بی مأوائی جهان مسکن و مأوای من است
[/b]
یادش گرامی

تاقبله می شین مردومه من قبله نمایم

او رنگ دریا بود رنگ برگ شالی از مردم درد آشنای این حوالی
طوفان عشقی بود و باران محبت بارید بر گلبوته های خشکسالی
او با صفا بود و دلی هم با صفا داشت در سینه اش از هرچه غیر از عشق خالی
دیدم که چشمان شقایق گریه میکرد در کوچ غمگین غزل گوی شمالی

خدایش بیامرزد

ممنون و تشکر فراوان

کار خیلی خوبی بود

شيون شير جنگل خس گيلان زمين

برگردان فارسی شعر می گیلان شیون فومنی

به کدام ستاره نظر اندازم که برق چشمان ترا نداشته باشد ؟
سر بر دامن کدامين زمين بگذارم که عطر زانوي تو از آن برنخيزد . ؟

آبله کف پايم سوغات ايام پا برهنگي من است . از کدامين کوچه بگذرم که بوي کودکيم را ندهد؟

بياييد اي دوستان دوران همبازي من ! کمي هم ناز مرا بکشيد ، نگذاريد شانه ام به چانچو (چوبي که بر دوش مي گذارند و دوزنبيل از دو سر آن مي آويزند تا باري را به سامان برسانند کولي رايگان بدهد!

نگذاريد من غمگنانه ، پس پشت خاطرها پرسه بزنم
نگذارید خونم را شاليزار به زالو بخوراند .

براي کدامين آينه ، سفره دلم را بگشايم که شادي را از او نگيرم و گره بر ابروانش نيندازم ؟


چشمانم سياهي مي رود پس سرمه خورشيد چه شده است ؟
نگذاريد دنيا براي چشمان کم سوي من پشت چشم نازک کند .

گيلان – آهاي گيلان ! دردم را نمي تواند چاره بکند حکيمي
که از داروهاي محلي تو دست نويس نسخه نداشته باشد .

علفهای هرز تا بالای قوزک پای شالیزار جوان شعر خواهد رسید
اگر برنج تو به بازوي شيون توانايي ندهد .

شیون فومنی ازشاعران برجسته شمال ایران است که در دوران حیاتش به علت سانسور انطور که شایسته ان بود شناخته نشد
گيلان ، اوي گيلان
کو ستاره فان درم تي چومانه سويانده ؟



کوزيمينا سربنم عطرتي زانويانده ؟

مي پاتان آپيله سوغات مي پابراندگي
کویتا کوچا دوارم می کوچیکی بویا نده

بائيد آي دس براران ئيپچه مي لبلا بيگيرد
هه چينه ي کول ده بدا مي شانه ، چانچويانده