خویشاوندان دور

✔️ خویشاوندان دور، اثر کارلوس فوئنتس، رمانی بی زمان ـ در رمز خیال و واقعیت و آمیزه‌ای نامتمایز از بیداری و رویا ـ در میان زنده‌هایی مرده و مردگانی به زندگی بازگشته است.
دو دوست در یک بعد از ظهر آفتابی نوامبر در باشگاه اتومبیل رانی فرانسه ناهار می‌خورند. ضمن صرف غذا دوست سالخورده ـ کنت دو برانلی ـ که عمرش با عمر قرن برابری می‌کند، تجربه‌های تازه‌اش را با دوست جوانتر در میان می‌گذارد و کلاف قصه در این گفت و گو باز می‌شود. ساختار رمان بیشتر در قالب نقل تجربه‌های پراکنده و گسسته روایتگر قصه است که گاه به گاه جایش با نویسنده عوض می‌شود؛ روایتگری که یک جا در پارک مونسو دست دوستی پسرکی در انزوا را رد می‌کند و جایی دیگر ـ پیرانه سر ـ برای جبران آن کوتاهی، ناتراشیدگی مردکی خشن و بی ادب را تحمل می‌کند؛ مردی که روایتگر تصویر آن پسرک را در چهره او می‌بیند. در این سیر زمانی طولانی که روایتگر آن را در ملک اربابی آن ژین له بن در خاطر مرور می‌کند سیر و سلوکی را در میان خواب و بیداری و پندار و خاطره تجربه می‌نماید. او همواره گوش به نغمه‌های رازآمیز دارد و به چشم اندازهای جادویی و صحنه‌های از یاد رفته کودکی چشم دوخته است.