فروغ فرخزاد

(1313 - 1345 هـ.خ)

<p>مستی و هستی</p><p><br></p><p>بر روی ما نگاه خدا خنده می زند</p><p>هر چند ره به ساحل لطفش نبرده ایم</p><p>زیرا چو زاهدان سیه کار خرقه پوش</p><p>پنهان ز دیدگان خدا می نخورده ایم</p><br><p>پیشانی ار ز داغ گناهی سیه شود</p><p>بهتر ز داغ مهر نماز از سر ریا</p><p>نام خدا نبردن از آن به که زیر لب</p><p>بهر فریب خلق بگوئی خدا خدا</p><br><p>ما را چه غم که شیخ شبی در میان جمع</p><p>بر رویمان ببست به شادی در بهشت</p><p>او می گشاید او که به لطف و صفای خویش</p><p>گوئی که خاک طینت ما را ز غم سرشت</p><br><br><p>توفان طعنه، خنده ی ما را ز لب نشست</p><p>کوهیم و در میانه ی دریا نشسته ایم</p><p>چون سینه جای گوهر یکتای راستیست</p><p>زین رو بموج حادثه تنها نشسته ایم</p><br><br><p>مائیم … ما که طعنه زاهد شنیده ایم</p><p>مائیم … ما که جامه تقوی دریده ایم</p><p>زیرا درون جامه بجز پیکر فریب</p><p>زین هادیان راه حقیقت، ندیده ایم!</p><br><br><p>آن آتشی که در دل ما شعله می کشید</p><p>گر در میان دامن شیخ اوفتاده بود</p><p>دیگر بما که سوخته ایم از شرار عشق</p><p>نام گناهکاره رسوا نداده بود!</p><br><p>بگذار تا به طعنه بگویند مردمان،</p><p>در گوش هم حکایت عشق مدام ما</p><p>هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق</p><p>ثبت است در جریده عالم دوام ما</p><br>&nbsp;<br><p>فروغ فرخزاد</p><br><p><br></p><br><p><br></p>

<p>بیا دنیا نمی ارزد به این پرهیز و این دوری</p><p>فدای لحظه ای شادی ، کن این رویای هستی را.</p><p><br></p><p>فروغ فرخزاد</p>

<p>کاش ما آن دو پرستو بودیم</p><p>که همه عمر سفر می کردیم</p><p>از بهاری به بهار دیگر</p>