خلاصه کتاب حرف هایی برای گفتن درباره غذا

خبرهای خوب و بد درباره غذا

خلاصه کتاب «حرف‌هایی برای گفتن درباره غذا» (A Bone to Pick) کوتاه شده اثر «مارک بیتمن» (Mark Bittman)، نویسنده، روزنامه‌نگار و نویسنده‌ی حوزه‌ی غذا از ایالات متحده آمریکا است که نخستین‌بار در سال ۲۰۱۵ منتشر شد و مجموعه‌ای از نوشته‌ها و مقاله‌های او درباره‌ی مسائل پیچیده‌ی دنیای غذا، کشاورزی و نظام غذایی مدرن را دربر می‌گیرد.
مارک بیتمن که سال‌ها به‌عنوان نویسنده و ستون‌نویس بخش غذا در نیویورک تایمز شناخته شده است، در این کتاب نگاهی انتقادی و در عین حال کاربردی به شیوه‌ی تولید، مصرف و سیاست‌گذاری غذایی در جهان امروز دارد. او در A Bone to Pick موضوعاتی مانند رژیم‌های غذایی، ایمنی مواد غذایی، محصولات اصلاح‌شده‌ی ژنتیکی (GMO)، کشاورزی صنعتی، مصرف گوشت و تاثیر انتخاب‌های غذایی انسان بر سلامت و محیط‌زیست را بررسی می‌کند. این کتاب مجموعه‌ای از نوشته‌های بیتمن در طول چند سال است که با زبانی روشن، صریح و گاهی چالش‌برانگیز، خواننده را وادار می‌کند درباره‌ی رابطه‌ی خود با غذا و پیامدهای انتخاب‌های روزمره‌اش دوباره فکر کند.

بخشی از کتاب حرف‌هایی برای گفتن درباره غذا:
«پنجاه سال از زمانی که رئیس‌جمهور جان اف. کندی درباره‌ی پایان دادن به گرسنگی در جهان سخن گفت می‌گذرد؛ بااین‌حال، در آستانه‌ی روز جهانی غذا، در ۱۶ اکتبر، وضعیت همچنان بحرانی است. پرسش «چگونه جهان را سیر خواهیم کرد؟» این تصور را القا می‌کند که چاره‌ای جز تشدید کشاورزی صنعتی نداریم؛ یعنی استفاده‌ی بیشتر از بذرهای پیشرفته، مواد شیمیایی و آسیب‌های جانبی بیشتر. اما راه‌های دیگری هم وجود دارد؛ راه‌هایی بهتر.
نزدیک به یک میلیارد نفر در جهان گرسنه‌اند؛ رقمی که بیش از ۵۰ سال است تقریباً ثابت مانده، هرچند نسبت آن به کل جمعیت جهان کاهش یافته است. عبارت «سیر کردن جهان» شاید چیزی جز یک شعار بازاریابی برای کشاورزی صنعتی بزرگ نباشد؛ همانند این ادعا که «بیایید فروش خودروها را افزایش دهیم» به این معنا نیست که اگر خودروهای بیشتری تولید کنیم، همه صاحب خودرو خواهند شد. اگر واقعاً مسئله به همین سادگی بود، نرخ گرسنگی در ایالات متحده نباید بالاترین میزان در میان کشورهای توسعه‌یافته باشد؛ نرخی که حتی به نرخ گرسنگی در اندونزی نزدیک‌تر است تا بریتانیا.
جهان مدت‌هاست به اندازه‌ی کافی کالری تولید می‌کند؛ حدود ۲۷۰۰ کالری در روز برای هر انسان. این مقدار حتی برای تامین نیاز جمعیتی که سازمان ملل پیش‌بینی می‌کند در سال ۲۰۵۰ به ۹ میلیارد نفر برسد نیز بیش از اندازه کافی است؛ جمعیتی که از رقم فعلی ۷ میلیارد نفر بیشتر خواهد بود. مردم گرسنه‌اند نه به این دلیل که غذا کم است، بلکه به این دلیل که همه‌ی این کالری‌ها برای تغذیه‌ی انسان‌ها مصرف نمی‌شود. حدود یک‌سوم آن صرف تغذیه‌ی حیوانات می‌شود، نزدیک به ۵ درصد برای تولید سوخت‌های زیستی به کار می‌رود و تا یک‌سوم دیگر نیز در سراسر زنجیره‌ی غذایی هدر می‌رود. نظام کنونی نه از نظر زیست‌محیطی و نه از نظر اقتصادی پایدار نیست؛ زیرا به سوخت‌های فسیلی وابسته است و به‌طور مداوم موجب آسیب‌های زیست‌محیطی می‌شود.»