فردوسی و شعر او

پژوهش حاضر به شناسایی فردوسی و نقد و بررسی شاهنامه، نیز تاثیرپذیری فردوسی از آثار پیش از خود و اشعاری که در منسوب بودن آن‌ها به فردوسی محل تردید است، اختصاص یافته است. بر این اساس، نویسنده ابتدا خلاصه‌ای از داستان‌های شاهنامه را بازگو کرده، سپس می‌گوید: "شاهنامه‌ی فردوسی برای مردم ایران از سه لحاظ مهم است: اول این که یکی از آثار هنری ـ ادبی بسیار بزرگ است و از طبع و قریحه‌ی یکی از شعرای بزرگ قوم ایرانی زاده است و بر اثر همت و پشتکار و فداکاری او و بیست‌سال خون جگر خوردن او به وجود آمده است. دوم این که تاریخ داستانی و حکایات نیاکان ملت ایران را شامل است و درحکم نسب‌نامه‌ی این قوم است. سوم این که زبان آن فارسی است و فارسی، محکم‌ترین زنجیر علقه و ارتباط طوایفی است که در خاک ایران ساکنند". وی سپس، سهم فردوسی را در استوار ساختن اساس زبان فارسی و حفظ قصه‌های قدیم ایران و ادبیات باستانی، بازگو می‌کند و با اشاره به تاثیرپذیری او از اشعار دقیقی، نیز شاهنامه‌ی منثور ابومنصوری، هنر فردوسی را در منظوم ساختن عبارات منثور شاهنامه‌ی منصوری و توصیفات و خیالات شاعرانه‌ی او می‌داند. "اشعار مورد شک"، "داستان‌های ایران قبل و بعد از شاهنامه" و درج ابیاتی از شاهنامه، از بخش‌های دیگر این پژوهش است.

در نخستین فصل کتاب خلاصه بسیار مختصر از مضامین شاهنامه و در فصل دوازدهم منتخباتی از اشعار آن کتاب گرانمایه را مذکور داشته اند...